Rachunkowość

Przychody – poprzez przychody i zyski rozumie się uprawdopodobnione powstanie w okresie sprawozdawczym korzyści doradcy ekonomicznych o wiarygodnie określonej wartości, w formie zwiększenia aktywów albo zmniejszenia zobowiązań, które prowadzą do wzrostu kapitału własnego lub zmniejszenia jego niedoboru w inny sposób, niż zniesienie środków przez właścicieli.

Koszty uznane – rozumie się uprawdopodobnione zmniejszenia w okresie sprawozdawczym, korzyści ekonomicznych wiarygodnie określonej wartości w formie zmniejszenia wartości aktywów, albo zwiększenia wartości rezerw (zobowiązań), które prowadzą do zmniejszenia kapitału obcego, zwiększenia jego niedoboru w inny sposób niż wycofanie środków przez udziałowców.

Zasada memoriałowa – w celu określenia wyniku danego okresu przychody ze sprzedaży (zrealizowanym) przyporządkowujemy koszty uznane czy ekspirowane i to niezależnie od terminu zapłaty.

Kryteria ujęcia przychodów – MSR 18

1.    Jednostka gospodarcza przekazała nabywcy znaczące ryzyko i korzyści wynikające z transferu własności.
2.    Jednostka przestaje być trwale zaangażowana zarządzaniem towarami i nie sprawuje nad nimi kontroli.
3.    Kwotę można wycenić w sposób wiarygodny.
4.    Istnieje prawdopodobieństwo, że jednostka gospodarcza uzyska korzyści ekonomiczne z tytułu transakcji.
5.    Koszty już poniesione oraz te, które zostaną poniesione przez jednostkę gospodarczą w związku z transakcją można wycenić w sposób wiarygodny.

Koszty ekspirowane – koszty podstawowej działalności operacyjnej dzielimy najogólniej na:
•    Koszty produktu
•    Koszty okresu

Czytaj dalej…

1.    Konto – urządzenie księgowe służące do bieżącego, ciągłego i systematycznego ujmowania operacji gospodarczych.

2.    Konto księgowe to rachunek dynamiczny aktywów i pasywów, inaczej rachunek zmian majątku i źródeł jego pochodzenia.

3.    Konto ukazuje powiązanie rachunku statycznego (bilansu) z rachunkiem dynamicznym (z kontami).

4.    Układy graficzne konta:
a)    konto jednostronne (inaczej: jednostronicowe, drabinkowe, pagina jednostronna tabela),
b)     konto dwustronne (inaczej: dwustronicowe, folio, dwustronna tabela).

5.    Elementy konta księgowego:
a)    nazwa konta – określa przedmiot ewidencji,
b)    symbol cyfrowy – wynika z umiejscowienia konta w wykazie kont,
c)    dwie strony     - lewa „Debet” (Dt) lub „Winien” (Wn)
- prawa „Credit” (Ct) lub „Ma” (Ma).

6.    Elementy informacyjne występujące podczas zapisywania operacji gospodarczych na kontach:
a)    data zapisu,
b)    symbol i numer dowodu będącego podstawą zapisu,
c)    treść operacji gospodarczej,
d)    wartość operacji.

Czytaj dalej…

1.    Zadaniem kont bilansowych jest ustalenie stanu danego składnika majątku (aktywów) lub źródeł jego pochodzenia (pasywów) na określony moment. Posiadany przez jednostkę majątek jest środkiem służącym do realizacji podstawowego celu działalności jednostki.

2.    Jednostka gospodarcza prowadzi działalność w celu osiągnięcia dodatniego wyniku finansowego czyli zysku, który powoduje zwiększenie kapitału własnego.

3.    Czynniki kształtujące wynik finansowy netto (zysk /strata) to:
a)    koszty – wpływające ujemnie na wynik finansowy,
b)    przychody – wpływające dodatnio na wynik finansowy,
c)    wyniki nadzwyczajne:
•    straty nadzwyczajne – wpływające ujemnie na wynik finansowy,
•    zyski nadzwyczajne – wpływające dodatnio na wynik finansowy,
d)    podatek dochodowy  – wpływający ujemnie na wynik finansowy.

Podatek dochodowy wystąpi tylko w przypadku dodatniego wyniku finansowego brutto tzn. zysku brutto.

4.    Wyjaśnienie pojęć:
a)    koszty – to wyrażone wartościowo celowe zużycie rzeczowego majątku trwałego i obrotowego, wartości niematerialnych i prawnych, wynagrodzenia pracowników i narzuty na nie, usługi obce, opłaty i podatki o charakterze kosztowym oraz kary, odsetki za zwłokę i odszkodowania,
b)    przychody – to należne lub uzyskane kwoty z tytułu sprzedaży wyrobów gotowych, usług, towarów, składników majątku, otrzymane dary, odszkodowania, kary i odsetki,
c)    wyniki nadzwyczajne – to finansowe skutki zdarzeń powstających niepowtarzalnie, poza zwykłą działalnością jednostki, a szczególnie spowodowanych zdarzeniami losowymi, zaniechaniem lub zawieszeniem pewnego rodzaju działalności oraz postępowaniem układowym lub naprawczym,
d)    podatek dochodowy – to jedna z form obowiązkowego obciążenia (zmniejszenia) wyniku finansowego:
•    obliczany od wyniku brutto po uwzględnieniu korekt wynikających z ustawy o podatku dochodowym, czyli od dochodu,
•    w celu ustalenia zaliczki na podatek dochodowy, dochód jednostki ustala się w sposób pozaksięgowy,
•    odprowadzany jest co miesiąc do urzędu skarbowego w formie zaliczkowej,
•    zaliczka na podatek dochodowy obliczana jest jako suma procentowa od dochodu osiągniętego za okres od początku roku do końca danego miesiąca,
•    na koniec roku ustala się odpis wyrównawczy, który jest różnicą podatku dochodowego za cały rok obrotowy i naliczonych zaliczek.

Czytaj dalej…

Skuteczne zarządzanie kapitałem obrotowym polega na:
•    Optymalizacji wielkości i struktury aktywów bieżących z punktu widzenia minimalizacji utrzymania tych aktywów,
•    Odpowiednim ukształtowaniu struktury źródeł jego finansowania, co z kolei prowadzi do minimalizowania kosztów finansowych,
•    Utrzymaniu stałej płynności finansowej,
•    Ustanowieniu administracyjnych oraz optymalizacyjnych podstaw zarządzania kapitałem obrotowym w ramach przyjętych ustaleń.

Ogólna zasada zarządzania kapitałem obrotowym to w istocie zasada kompromisu między koniecznością wywiązywania się z bieżących zobowiązań ( możliwe wysoki poziom kapitału obrotowego) i niechęcią do zamrożenia środków pieniężnych ( możliwie niski poziom kapitału obrotowego).

Pojęcie i podział kapitału obrotowego.

Termin kapitał obrotowy pochodzi od starego jankeskiego domokrążcy, który ładował swój wóz towarami i udawał się w swoją drogę, aby je rozprowadzać. Towary te były zwane kapitałem obrotowym, gdyż były tym, co sprzedawał, a raczej, czym obracał, dla zapewnienia sobie zysków. Wóz i koń były jego własnością, a więc były finansowane kapitałem własnym, natomiast towary były nabywane za pożyczane środki zwanymi pożyczkami na kapitał obrotowy.
Pojęcie kapitału obrotowego nie jest jednoznaczne, stąd też w literaturze używa się dwóch pojęć do określenia kapitału obrotowego, którymi są: kapitał obrotowy brutto i kapitał obrotowy netto.
Kapitał obrotowy brutto rozumiany jest jako aktywa bieżące firmy (nazywane także środkami obrotowymi bądź też majątkiem obrotowym), które są zaangażowane w bieżącą działalność przedsiębiorstwa.
Natomiast kapitał obrotowy netto (zwany też kapitałem pracującym, z ang. working capital) jest różnicą pomiędzy aktywami bieżącymi a zobowiązaniami bieżącymi (krótkoterminowymi). Jest to więc kapitał finansujący określoną część środków obrotowych, mianowicie tę, która nie zostaje pokryta zobowiązaniami bieżącymi, a więc stanowi nadwyżkę aktywów bieżących nad tymi zobowiązaniami. Ująć to można w formie następującego zapisu:

Nadwyżka aktywów obrotowych nad zobowiązaniami krótkoterminowymi odgrywa w przedsiębiorstwie rolę płynnej rezerwy, która nadaje się do zaspokajania potrzeb nieprzewidzianych i jest w każdej chwili do dyspozycji przedsiębiorstwa.
W praktyce kapitał obrotowy netto częściej ustalany jest jako różnica między kapitałem stałym (tj. kapitał własny + zobowiązania długoterminowe) i majątkiem trwałym, a więc uwzględnia się źródła jego finansowania.

Oba ujęcia, aczkolwiek różnią się między sobą interpretacją, z biura rachunkowego punktu widzenia są tożsame.
Uwzględniając zapotrzebowanie na kapitał obrotowy, definicja kapitału obrotowego przyjmuje postać:
Zapotrzebowanie na kapitał obrotowy odpowiada tej części bieżących potrzeb firmy, które są związane z finansowaniem zapasów, należności i innych roszczeń, a które nie znajdują pokrycia w zobowiązaniach bieżących (bez kredytów krótkoterminowych).

Czytaj dalej…

Pojęcie i klasyfikacja rozrachunków
Rozrachunki to stosunki prawne oraz prawa i obowiązki majątkowe występujące w związku z działalnością jednostki prowadzącej rachunkowość, wynikające z jej powiązań finansowych z różnymi kontrahentami, takimi jak:
    odbiorcy,
     dostawcy,
     pracownicy,
     urzędy, instytucje oraz inne osoby prawne lub fizyczne.
Powiązania finansowe jednostki z tymi kontrahentami powstają między innymi jako rezultat realizacji:
a)    umów kupna – sprzedaży składników majątku, np. towarów, produktów (rozrachunki z odbiorcami i dostawcami);
b)    innych umów (o zatrudnieniu pracowników, o dzieło, zlecenia, najmu, dzierżawy itp.);
c)    przepisów prawnych dotyczących rozrachunków publicznoprawnych (z tytułu podatków, ceł, ubezpieczeń społecznych i innych );
d)    przepisów prawnych dotyczących rozrachunków pracownikami z tytułu wynagrodzeń za pracę i z innych tytułów.
W rezultacie tych wszystkich rozrachunków powstają należności i zobowiązania.
Termin należności zgodnie z interpretacją przedmiotową to uprawnienia jednostki zagwarantowane umową zapłaty w określonej kwocie i wyznaczonym terminie za wykonane przez nią świadczenia: rzeczy, usługi i pracy. Uprawnienie to gwarantowane jest prawem. Jednostka występuje tu jako wierzyciel mający prawo do należnej mu kwoty środków pieniężnych od dłużnika. Można, zatem określić należności jako środki pieniężne jednostki, które na określony dzień (moment) nie zostały jeszcze przez jednostkę wyegzekwowana na mocy przepisów prawnych. Należności należą do aktywów jednostki i są składnikiem majątku obrotowego. Należności są przeciwstawnym pojęciem do zobowiązań.
Zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić. Wierzyciel ma prawo żądać od swego dłużnika zapłaty, a on ma obowiązek ten spełnić na mocy prawa. Można więc stwierdzić, iż zobowiązanie stanowi obowiązek płatnika wobec innej osoby prawnej lub fizycznej.
Jednostka jako dłużnik ma obowiązek zapłacić wierzycielowi określoną kwotę środków pieniężnych. Do momentu spłaty zobowiązanie występuje w pasywach   stanowi kapitał (fundusz) obcy jednostki finansującej aktywa jednostki.
Należności bezsporne to należne kwoty środków pieniężnych zagwarantowane prawem, niekwestionowane przez dłużników, potwierdzone na dzień bilansowy na piśmie.
Należności sporne to niezapłacone przez dłużników kwoty przez nich kwestionowane, co do których odmowa zapłaty udokumentowana jest na piśmie, przestają być sporne po uprawomocnieniu się wyroku sądowego orzekającego zobowiązanie dłużnika do zapłaty należnego świadczenia na rzecz wierzyciela.
Należności wątpliwe to środki pieniężne prawnie należne, co do których istnieje zagrożenie, że nie zostaną wyegzekwowane z powodu trudności majątkowych dłużnika lub trudności z ustaleniem miejsca jego pobytu albo innych przyczyn.
Należności przedawnione to kwoty obciążające dłużników, które po upływie przewidzianego prawem terminu nie mogą być wyegzekwowane, a wierzyciel utracił prawo dochodzenia ich w drodze powództwa cywilnego.
Należności nieściągalne to kwoty należne jednostce, w tym także kwoty uprzednio orzeczone przez sąd, lecz niemożliwe do wyegzekwowania. Za nieściągalne można uznać należności jeśli zachodzi jeden z następujących powodów:
1.    gdy stwierdzono, że dłużnik nie posiada majątku na zaspokojenie wierzytelności,
2.    gdy dłużnika i pozostające na jego utrzymaniu osoby w rezultacie egzekucji pozbawiono minimum środków do życia,
3.    gdy dłużnik zmarł, nie pozostawiając majątku, z którego można by zaspokoić wierzytelności,
4.    gdy istnieje prawdopodobieństwo, że koszty dochodzenia należności przekroczą jej kwotę,
5.    gdy ulegną przedawnieniu, albo zajdą okoliczności czyniąc należności za bezskuteczne.
Należności umorzone to kwoty obciążające dłużników, co do których uprawniony organ jednostki podjął decyzję o zaniechaniu ich wyegzekwowania.
Zobowiązania umorzone są biuro rachunkowe to kwoty zarachowane na uznanie wierzyciela, który zrezygnował z ich dochodzenia, potwierdzając tę decyzję na piśmie.
Zobowiązania przedawnione to kwoty zarachowane w latach poprzednich na uznanie wierzycieli, których po upływie określonego prawem terminu jednostka będąca dłużnikiem może odmówić zapłaty.

Czytaj dalej…

Zarządzanie kapitałem trwałym – właściwe wykorzystywanie i eksploatowanie zasobów, racjonalne nakłady w stosunku do rozwoju pb-a.
Kapitał – posiadane dobra materialne i niematerialne wykorzystane w produkcji (usługach) oraz zasoby pieniężne.  Jest kategorią ekonomiczną posiadającą wartość i mająca zdolność doradca ekonomiczny szczecin pomnażania wartości (wzrostu).
Zasób – czynnik wytwórczy będący w dyspozycji podmiotu gospodarczego i wykorzystywany w procesie produkcji.
Majątek trwały – cechuje go długotrwały okres użytkowania (powyżej jednego roku) oraz stopniowe zużywanie się w trakcie działalności gospodarczej.
Składniki majątku trwałego:
1.    rzeczowy majątek trwały – zalicza się tu wartość przyjętych do użytkowania maszyn, budynków itd.
2.    wartości niematerialne i prawne – uznaje się za nie sumę kosztów nabycia praw majątkowych (projektów wynalazczych, patentów, licencji). Są to niepieniężne składniki majątku nie posiadające substancji fizycznej.
3.    finansowy składnik majątku – są to akcje w spółkach akcyjnych, obligacje, bony długoterminowe weksle itd.
4.    należności długoterminowe
Funkcje majątku trwałego:
1.    funkcja społeczna – o ile funkcje ekonomiczne środków trwałych sprowadzają się do kryterium ekonomicznego, opartego na kalkulacji nakładów (kosztów) i efektów, o tyle funkcje społeczne powinny uwzględnić elementy estetyczne, psychologiczne i fizjologiczne warunki pracy oraz potrzeby człowieka.
2.    funkcja ekonomiczna – sprowadza się do oddziaływania człowieka za ich pośrednictwem na przyrodę w celu zwiększenia produkcji dóbr materialnych; decydowanie w dużej mierze o zdolności produkcyjnej danego podmiotu gospodarowania; wykorzystywanie zasobów siły roboczej.
Zużycie środków
Zużycie środków trwałych – stopniowa utrata wartości i wartości użytkowej.
Wartość użytkowa – związana z materialną (przedmiotową)naturą obiektu złożonego z elementów substancji przyrody. Stopień przydatności do pełnienia pewnych funkcji i zaspokajanie potrzeb w określonych warunkach.
Wartość – wiąże się z towarem jako produktem procesu produkcji, wiąże się z pieniądzem
Rodzaje zużycia środków trwałych:
1.    zużycie fizyczne – polega na zmianie pierwotnych właściwości mechanicznych i chemicznych. Następuje  wraz z ich wykorzystywaniem w procesach produkcyjnych (zużycie produkcyjne). Wynika również z oddziaływania sił przyrody i warunków zewnętrznych (zużycie nieprodukcyjne). Może też być odwracalne – przejściowe oraz nieodwracalne – trwałe.
2.    Zużycie moralne – stopniowa utrata wartości wymiennej i wartości użytkowej, spowodowanej zmianami występującymi poza środkami pracy. Wywołuje je wzrost społecznej wydajności pracy w pb-ach wytwarzających środki trwałe; uzyskanie nowych, wydajniejszych środków pracy; zmiany warunków zewnętrznych eksploatacji środka pracy, brak popytu na wyroby lub usługi.

Czytaj dalej…

1.    Zdolność kont do dzielenia i łączenia to warunek racjonalnego dostosowania ilości kont do potrzeb ewidencji księgowej danej jednostki gospodarczej.

2.    Celem podziału kont jest uzyskiwanie bardziej szczegółowych informacji o przedmiocie ewidencji.

3.    W zależności od zakresu informacji jakie chce się uzyskać dzięki podziałowi kont księgowych wyróżnia się dwa kierunki podzielności kont:
a)    poziomy,
b)    pionowy.

4.    W wyniku poziomego podziału konta, podziałowi podlegają zapisy debetowe i kredytowe. Konta które powstały z podziału przyjmują wszystkie funkcje konta dzielonego.

5.    Wersje poziomego podziału kont:
a)    wersja pierwsza polega na tym, że konto które było dzielone, przestaje funkcjonować ponieważ zostaje zastąpione kontami uzyskanymi w wyniku jego podziału (np. zamiast konta „Środki trwałe” wprowadzamy konta „Maszyny biurowe”, „Urządzenia techniczne”, „Środki transportu” itd.),
b)    wersja druga polega na tym, że równocześnie funkcjonują konto dzielone i konta które powstały w wyniku podziału:
•    konto dzielone funkcjonuje jako konto syntetyczne, do którego prowadzone są konta szczegółowe zwane analitycznymi,
•    konta syntetyczne tworzą w praktyce księgę główną natomiast konta analityczne tworzą księgi pomocnicze,
•    konta analityczne rozwijają (uszczegóławiają) obroty i salda danego konta syntetycznego,
•    konta analityczne prowadzi się za pomocą zapisu powtarzanego, który polega na tym, że każda operacja zapisywana na koncie syntetycznym do którego prowadzona jest analityka zostaje powtórzona na koncie szczegółowym po tej samej stronie i w tej samej wartości,
•    zapisy na kontach analitycznych dokonywane są jednostronnie wynika to z powtórzenia zapisu z konta syntetycznego,
•    zapis powtarzany wiąże konta analityczne z odpowiednim kontem syntetycznym,
•    konsekwencje zapisu powtarzanego:
-    Σ obrotów debetowych wszystkich kont analitycznych prowadzonych do danego konta syntetycznego = obrotowi debetowemu tego konta,
-    Σ obrotów kredytowych wszystkich kont analitycznych prowadzonych do danego konta syntetycznego = obrotowi kredytowemu tego konta,
-    Σ sald debetowych wszystkich kont analitycznych prowadzonych do danego konta syntetycznego = saldu debetowemu tego konta,
-    Σ sald kredytowych wszystkich kont analitycznych prowadzonych do danego konta syntetycznego = saldu kredytowemu tego konta,
•    powyższe równości świadczą o zgodności ewidencji analitycznej z syntetyczną biuro księgowe co sprawdzane jest okresowo za pomocą zestawienia obrotów i sald kont analitycznych.

Czytaj dalej…

Aktywa trwałe – zasoby, które w firmie wykorzystywane są przez długi okres takie jak: ziemia, budynki, wyposażenie, zasoby naturalne czy patenty
• Te aktywa pomagają w osiąganiu przychodów w dłuższych okresach czasu poprzez wspomaganie produkcji
Aktywa rzeczowe – fizyczne jednostki, które można zobaczyć i dotknąć takie jak: ziemia, budynki, środki trwałe, zasoby naturalne
Aktywa niewymierne – praca lub korzyści ekonomiczne takie jak patenty, znali firmowe,prawa autorskie, wartość firmy, które nie są materialne z natury.

Terminy dotyczące alokacji kosztu w czasie:
• Amortyzacja – alokacja kosztu aktywów trwałych
• Umorzenie – zakumulowana amortyzacja aktywów trwałych
• Wartość księgowa netto – wartość początkowa minus dotychczasowe umorzenie środka trwałego
• Plan amortyzacji – zestawienie kwot amortyzacji w poszczególnych okresach sprawozdawczych

Ziemia nie jest amortyzowana dlatego, że się nie zużywa.
Amortyzacje naliczamy od pierwszego dnia kolejnego miesiąca po dacie przyjęcia środka trwałego do użytkowania.
Za ustalenie kwoty amortyzacji odpowiedzialny jest kierownik jednostki gospodarczej.
Koszt nabycia aktywów trwałych
Koszt nabycia aktywów trwałych to cena nabycia włączając dodatkowe koszty niezbędne aby dokonać zakupu, transport oraz koszty poniesione w związku z przygotowaniem aktywów do wykorzystania.
Koszty nabycia aktywów wymiernych
Ziemia
Koszt nabycia ziemi zawiera koszty ekspertyz, opłaty skarbowe i notarialne, prowizje dla biura nieruchomości oraz koszty związane z rozbiórką starych budowli i budynków na terenie działki.
• W rachunkowości ziemia wykazywana jest w bilansie majątkowym według koszty historycznego nabycia bez względu na różnice pomiędzy tym kosztem a wartością rynkową ziemi.
Budynki i wyposażenie
Koszt zawiera wszystkie koszty zakupu i przygotowania tych środków trwałych do wykorzystania (transport, instalacja, naprawy przez rozpoczęciem wykorzystywania) .
• Koszty te są kapitalizowane (dodawane do wartości aktywa) a nie odpisywane w koszty w momencie ich pojawienia się.
Amortyzacja budynków i wyposażenia
Amortyzacja jest formą alokowania kosztu aktywa do okresów w którym jest on wykorzystywany. Amortyzacja jest
podstawowym elementem rozróżniającym rachunkowość typu memoriałowego i rachunkowości typu kasowego.
• W rachunkowości memoriałowej koszty aktywa alokowany jest do okresów w których jest on wykorzystywany.
• W rachunkowości typu kasowego koszt aktywów byłby naliczony w momencie zakupu.

Czytaj dalej…

Amortyzacja jest to zmniejszanie się w czasie wartości majątku trwałego przedsiębiorstwa w wyniku jego zużywania się w procesie produkcyjnym (utrata wartości środków trwałych spowodowana ich używaniem i innymi przyczynami).
Z punktu widzenia rachunkowości amortyzacja jest traktowana jako wydatek odzwierciedlający tę część majątku trwałego firmy, która została zużyta w ciągu roku. Stanowi ona element kosztów. Amortyzacja nie jest wydatkiem gotówkowym i stanowi podstawowy element nadwyżki finansowej przedsiębiorstwa. Jest uwidoczniona w sprawozdaniu z przepływu środków pieniężnych. Może być traktowana jako źródło finansowania aktywów.
Wraz z wejściem w życie w 1995 roku ustawy o rachunkowości amortyzacja zyskała w Polsce dwa wymiary – podatkowy i handlowy. Zasady ustalania amortyzacji handlowej określa ustawa o rachunkowości, amortyzację podatkową reguluje prawo podatkowe – ministra szczególności rozporządzenie ministra finansów wydane na mocy delegacji do Ustawy o podatku dochodowym.
Odpis amortyzacyjny jest kwotą, o którą zmniejsza się roczny przychód w przedsiębiorstwie, aby pokryć koszty zużycia środków trwałych w danym roku.
Majątek trwały dowolnej jednostki gospodarczej jest częścią jej aktywów, czyli dóbr rzeczowych, środków pieniężnych, walorów finansowych, należności, itp. środków gospodarczych, którymi dana jednostka dysponuje, prowadząc określoną działalność gospodarczą.
Majątek trwały dzielony jest na trzy podstawowe grupy rodzajowe:
1.    Wartości niematerialne i prawne,
2.    Rzeczowy majątek trwały,
3.    Finansowy majątek trwały.

Podstawą wyceny majątku trwałego są – cena nabycia lub koszt wytworzenia. Tak rozumiana wycena majątku trwałego jest jego pierwszą wartością ewidencyjną, określaną jako wartość początkowa. Jest ona sumą faktycznie poniesionych wydatków inwestycyjnych na zakup lub wytworzenie nowego obiektu. Prawidłowe ustalenie wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej ma bardzo istotne znaczenie z punktu widzenia odpisów amortyzacyjnych. Wartość początkowa stanowi, bowiem podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Biuro rachunkowe przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wyszczególniają trzynaście przypadków ustalania wartości początkowej, których kryterium wyróżniającym jest sposób nabycia środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

Czytaj dalej…